In het najaar van 2024 liep ik met een poster onder mijn arm een boekhandel in Tilburg binnen. Op die poster stond een eerste versie van een idee: een op data gebaseerde illustratie van het boek de stad en zijn onvaste muren, een roman van Haruki Murakami. Het gesprek in die boekhandel resulteerde zo’n anderhalf jaar later in mijn eerste vitrinetentoonstelling.
De poster
Dit is de poster die ik bij me had:
Mijn poster en ik maakte die dag een ronde langs twee boekhandels, een winkel voor makers, en een creatief koffiecafé. Dat deed ik niet zomaar. Iets daarvoor had ik een bijpraat moment met een bevriend software ontwikkelaar. Hij en ik geven elkaar soms de juiste duwtjes, duwtjes om een idee verder uit te gaan zoeken. Door zo’n duwtje kroop ik achter mijn vertrouwde laptop vandaan en ging ik met een poster onder mijn arm de stad in om feedback te vragen.
De boekhandel
Bij boekhandel Livius de Zevensprong waren die dag twee vrouwen aan het werk. Het toeval wilde dat het een rustig moment was. Het toeval wilde ook dat ze allebei Murakami liefhebbers zijn. Het toeval leek daardoor ook te willen dat er een leuk gesprek volgde over die poster en het idee dat erachter zit. Door dit prettige gesprek kreeg het idee een nieuwe wending. Het idee dat een poster was, ging vanaf die dag langzaam over in een datakunstreeks.
De tentoonstelling
In het anderhalve jaar tussen dat gesprek en mijn vitrinetentoonstelling voegde ik de grote romans van Haruki Murakami toe aan het werk. Er ontstond een systeem om zijn verhalen naar beeld om te zetten en met dat systeem veranderde het werk van één beeld naar een reeks beelden. Ik verkende de wereld van print. Ik zocht een manier van printen die het werk eer aan zou doen. Als ICT’er is de wereld van print geen bekend terrein voor me. Met mijn probeersels ging ik zo nu en dan langs bij de boekhandel. Steeds weer gaven ze aan:
Ik zou toch nog wat verder zoeken.
Dat was op dat moment niet altijd leuk, maar het resulteerde in een prachtig eindpunt van mijn zoektocht. Na wat probeersels kwam ik uit bij een printmethode die niet anders had kunnen zijn: kunstdrukken op Japans vezelpapier (Kozo).
Het gevoel van die kunstdrukken kan ik niet echt op foto vastleggen. Laat ik zeggen dat het voelt als visuele verwarming. Met een close-up gaat het totaalbeeld verloren, maar komt het warme gevoel van de kunstdruk enigszins over:
Het resultaat is nu te zien in de vitrinekast bij die boekhandel:
De boekhandel plande zelfs een opening voor mijn tentoonstelling. Voor een groep vrienden, familie en onbekende Murakami-liefhebbers, vertelde ik het verhaal achter de illustraties:
Het is boekenweek
Het voelt goed dat de illustraties nu voor het eerst te zien zijn bij de boekhandel waarmee het allemaal begon. Het voelt extra goed dat de tentoonstelling te zien is tijdens de boekenweek. Het is namelijk niet zomaar een boekenweek. Het is een boekenweek waarin een nieuw boek van Haruki Murakami verschijnt: Jazzportretten.
En wat houdt dat heerlijke boek gezelschap in de etalage?
Een poster van mijn expositie en de A6 prints van de werken.
Een mooi moment om van na te genieten.
Nieuwsgierig?
De vitrinetentoonstelling is nog te zien t/m vrijdag 27 maart. Je leest alle informatie hier.