Als je mijn blogs zo nu en dan leest, dan weet je dat ik geniet van de verhalen van Haruki Murakami. Een van de verhalen zette me zelfs aan tot het maken van een reeks data-illustraties. Na het toevoegen van de moord op Commendatore in de zomer van 2025 heb ik het werk een aantal keer mogen exposeren. De reeks voelt sindsdien soms compleet, maar soms ook niet.
Zit het werk erop?
Toen ik nog volop bezig was met het idee, had ik het plan om de kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren onderdeel te maken van de reeks. Maar ergens in het proces zag ik hier vanaf. Enerzijds door het (relatief) lage aantal pagina’s, maar ook door de tentoonstellingen die op mijn pad kwamen. Ik wilde me daarop focussen. Ik zou de kleurloze Tsukuru Tazaki gaan lezen als ik de tijd weer aan mijn zijde had.
Nu ik het boek recentelijk gelezen heb, lijkt het de juiste keuze. Het boek voelt namelijk heel anders aan dan de vijf grote romans in mijn illustratiereeks. Het voelt meer aan als het verhaal in ten zuiden van de grens. Daarnaast is de kleurloze Tsukuru Tazaki wellicht een goed startpunt voor een nieuwe fase. Mijn bestaande reeks begon namelijk met de stad en zijn onvaste muren. Dit was op dat moment de laatstverschenen grote roman van Murakami. De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren is zijn meest recente kleinere roman (al staat op het moment van schrijven de nieuwe roman Kaho om de hoek). Het zou wel eens interessant kunnen zijn om opnieuw met het meest recente boek uit een groep te starten.
Misschien is het wel een goede regel om me aan te houden.
Ik besluit het te proberen.
Hieronder volgt een data-illustratie geïnspireerd op de kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren.
MAAK (werktitel)
De shoji bovenin staat voor Tsukuru. De vier onderin voor zijn vrienden: twee mannen (Rooie en Blauwe) en twee vrouwen (Zwartje en Witje). Het beeld laat zien dat Tsukuru uit de groep is gezet en daarmee een breuk in de groep ontstaat. Daarnaast toont het de wens van Tsukuru om zijn herinnering aan de vier te begraven. De kleur warm grijs staat voor de warme persoon die de kleurloze Tsukuru is.
Een teken om door te gaan
Ik vind grijs de meest kleurloze kleur en terwijl ik het boek las ontstond al snel het idee om een grijstint te gebruiken. Toen ik de kleur warm gray tegenkwam in a dictionary of color combinations (vol. 2) wist ik het: dit is ‘m! Vervolgens bekeek ik de kleurpaletten waar de kleur in terugkwam.
En toen zag ik dit:
Dat kleurenpalet zou je kunnen zien als een minimalistische weergave van de droom die Tsukuru heeft over Witje en Zwartje.
Is dit toeval? Waarschijnlijk wel.
Zie ik het als een teken om door te gaan met de reeks? Misschien wel.
Een toekomst voor de reeks
Er breekt een nieuwe fase aan voor de reeks: een fase die focust op de kleinere romans. Ik ga de aankomende tijd een boek of 2 per jaar lezen en voeg zo stap voor stap illustraties toe. Ik onderzoek of mijn systeem zich staande houdt en als het zich staande houdt, volgen er misschien nog andere genres van meneer Murakami.
Over een paar jaar deel ik de ontwikkelingen van deze nieuwe fase.
Verder lezen? Bekijk het werk wat ik laat zien als ik data over Haruki Murakami laat zien of lees mijn verkennende blogs over datakunst en Murakami.